ไปเที่ยวบางแสน....ดินแดนสุขี

อาทิตย์ที่แล้วมีโปรแกรมสัมมนาที่มหาวิทยาลัยบูรพา เป็นสัมมนาที่ดีมากแต่อย่าเล่าตอนนี้เลยนะ....ยาว....เล่าเรื่องเที่ยวกันดีกว่า

เริ่มจากที่พักก่อน เราพักที่โรงแรม The Sez อยู่ที่แหลมแท่น เป็นโรงแรมใหม่เพิ่งเปิดได้ 6 เดือน จัดได้น่ารัก ทันสมัยดี ทะเลอยู่หน้าโรงแรมมีถนนคั่น วันแรกที่ไปถึง เวลาประมาณ 3 ทุ่ม เงียบเหงามาก แต่วันต่อมาเป็นวันศุกร์ เขามีถนนคนเดินที่ปลายแหลม เป็นแหล่งเดินเที่ยวที่ดีทีเดียว มีอาหารทะเลอร่อยๆ ของขายก็น่าสนใจไม่โหลมากนัก นักศึกษาม.บูรพาก็ออกมาทำกิจกรรมหาทุน

มีวันว่างวันหนึ่งคือวันเสาร์ เขาจัดให้ไปทัศนศึกษาย่านพัทยา รายการที่เราได้เยี่ยมชมในพัทยาที่น่าสนใจคือทิพยสถานบ้านสุขาวดี นิทรรศการเสมือนจริงเรื่องการขุดหาเพชรพลอยของ Gem's Gallery และสวนนงนุช

ความทรงจำดีๆ

เมื่อคืนดูรายการ Martha ทาง True series  ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่ารายการนี้ช่างเหมาะสมกับตัวเราเสียนี่กระไรมีทั้งเรื่องอาหาร จัดดอกไม้ งานฝีมือ แขกรับเชิญก็น่าสนใจ แย่ที่ไม่เคยดูรอบที่ฉายตอนหนึ่งทุ่ม ต้องดูช่วงห้าทุ่มเท่านั้น ซึ่งก็ลืมมั่ง ง่วงนอนมั่ง อดดูไปก็มาก

จะบอกว่าชอบรายการแบบนี้มาก รวมถึง รายการจัดสวน รายการ home improvement อีกรายการที่ชอบมากคือ Burke’s backyard (รายการของออสเตรเลีย ฉายคืนวันศุกร์ เคยนั่งดูกับเพื่อนซึ่งบอกว่าเค้าดูรายการนี้ทุกวันศุกร์ต่อเนื่องมาเป็นสิบปีแล้ว  หว๋าย!!!)

ที่ต้องมาเขียนบล็อกเพราะวันนี้มาร์ธาพูดถึงเรื่องบล็อกของตัวเอง แล้วก็พูดถึงแม่ที่เสียไปแล้ว แต่ก็ทำพินัยกรรมให้ลูกๆทุกคน ในซองพินัยกรรมจะมีเอกสารของลูกๆแต่ละคน พวก สูจิบัตร ใบรับรองการฉีดวัคซีน ฯลฯ  มาร์ธาบอกว่ามันเป็นของมีค่าสำหรับแม่ของเธอ และมันน่าประทับใจที่เราจะเก็บรายละเอียดเล็กๆน้อยๆของคนในครอบครัวไว้ ดูแล้วรู้สึกดี รู้สึกว่าเราก็น่าจะจัดอะไรให้ดีแบบนี้ ความจริงก็เก็บโน่นเก็บนี่ไว้มากที่เดียวแต่ไม่ได้เป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างที่อยากให้เป็น ก็จะพยายามหาเวลาทำก็แล้วกัน

ก็เลยหาดูว่าตัวเองมีอะไรที่เก็บที่เก็บความทรงจำที่ดี และเก็บไว้ให้คนอื่น พบโปสการ์ดพวกนี้ เป็นโปสการ์ดที่เขียนให้แม่เวลาไปต่างประเทศ จะเขียนทุกวัน และส่งทุกวัน เพราะฉะนั้นเวลาไปไหน แม่ก็จะคอยโปสการ์ดฉบับแรกที่อาจจะนานหน่อย แล้วโปสการ์ดแผ่นที่เหลือจะตามมาทุกๆวัน จนกลับมาเจอแม่แล้วโปสการ์ดฉบับสุดท้ายก็จะมาให้รอรับพอดี  เคยส่งต่อเนื่องครั้งหนึ่งประมาณร้อยกว่าฉบับ เป็นสิ่งหนึ่งที่ดีใจที่ได้ทำ เป็นความทรงจำที่ดีมาก

Postcard ไม้ เป็นอีกรูปแบของโปสการ์ดที่ชอบ

Postcard จากที่ต่างๆ รวมถึงเฟรมโปสการ์ดที่ใส่รูปตัวเองส่งกลับมา  :)

ไปกินข้าวที่สูงๆกันเถอะ

(เขียนบล็อกนี้ไว้ตั้งแต่เดือนเมษายน ไม่ได้ publish เสียที กลัวจะลืม รีบเอามาวางไว้ก่อน)

สัปดาห์นี้มีธุระขึ้นกรุงเทพ ก็เลยถือโอกาสพาคุณหลานไปกินข้าว บอกคุณหลานว่าเราไปกินอะไรแพงๆกันเถอะ ใบหยกเป็นไงสูงดี เสิร์จดูในเว็บพบว่าบนตึกใบหยก 2 มีห้องอาหาร 3 ห้องที่เขาไปกินบุฟเฟต์กัน ทุกห้องมีอาหารหลากหลายแต่เน้นไปคนละแบบ มี sky restaurant ชั้นที่ 76 และ 78 เป็นอาหารนานาชาติและซีฟู้ด ราคา 490 บาทต่อคน ไม่รวมค่าเครื่องดื่ม (อาหารค่ำ) แล้วก็มีห้องอาหาร Stella Palace ชั้นที่ 79 เป็นบุฟเฟต์เน้นอาหารจีน อีกห้องคือ Crystal Grill บุฟเฟต์เน้นอาหารฝรั่ง ราคา 620 บาท เราไปCrystal Grill กันดีกว่า  

เราจองที่นั่งริมหน้าต่างเวลา 17:45 กะว่าจะได้ไปดูวิวช่วงเย็นก่อนค่ำแต่วันนั้น( 27 เมษายน 2552) ฝนตกพอดี  ทีแรกก็กลัวว่าจะไม่เห็นวิว แต่จริงๆก็เห็นวิวชัดดี  ไปถึงตึกใบหยก 2 (แวะซื้อรองเท้าก่อนเพราะรองเท้าพังหน้าตึกพอดี) ก็ขึ้นไปที่ลอบบี้ชั้น 18 ไปถึงก็ไปจ่ายเงินค่าอาหาร เขาก็ให้บัตรมา 2 ใบแล้วก็ขึ้นลิฟต์ไปชั้นที่ 82 ห้อง Crystal Grill พนักงานพาไปที่นั่งได้โต๊ะหมายเลข 11 ริมหน้าต่างมองไปก็จะเห็นวิวทางด่วนดินแดง

ไปถึงที่นั่งเขาก็เอาเมนูเครื่องดื่มมาให้เลือก   สั่งโค้ก กับน้ำเปล่า อย่างอื่นกินไม่เป็น

                                                 ตามมาด้วยขนมปัง

จากนั้นก็เดินดูอาหาร แลดูดีน่ากินไปเสียทุกอย่าง มีเนื้อและเนื้อแกะย่าง มีปลาแซลมอน มีเกรวี่หลายแบบแล้วแต่จะเลือก กินกับมันฝรั่งอบและผักพวกดอกกะหล่ำต้ม ถ้าจะกินก็บอกเขา เขาจะย่างตรงนั้น เราก็ถือจานรอรับได้ บางเมนูเขาก็จะเอาไปส่งให้ที่โต๊ะ มีซีฟู้ดเป็นกุ้ง ปู หอยย่าง มีมุมสลัดผัก มี appetizer  เป็นถ้วยเล็กๆใส่สลัดกุ้งพอคำ  มีลาซานญาน่ากิน มีพาสต้าหลายแบบ  มีอาหารเม็กซิกันเป็นข้าวผัดกับไก่  มีเมนูอาหารญี่ปุ่น ข้าวปั้น ซาซิมิ  ของหวานก็มีทั้งขนมไทย เค้ก คัสตาร์ดไอศกรีม ฯลฯ บรรยายไม่หมด

พอมีของกินคุณหลานก็เริ่มทำหน้าเจ้าเล่ห์

วิวข้างล่าง

เนื้อแกะราดซอสพริกไทยดำ แซลมอนย่าง หอยแมลงภู่อบ น่ากินใช่มั้ย?

อันนี้เมนูสเต็กเนื้อ ปลาแซลมอน สลัดซีซาร์

ซุปหอยลาย

ลักษณะมุมอาหาร จะเป็นแบบนี้โดยรอบ แล้วมีโต๊ะอาหารอยู่ริมหน้าต่าง ตรงนี้มุมเทมปุระ

ช่วงว่างก่อนกินของหวาน

เค้กกับคัสตาร์ด 

กินกันจนค่ำ

คุณหลานยังอุตส่าห์กินพาสต้าได้อีก กินขนาดนี้ไม่ใช่หลานไม่เลี้ยงแล้ว!

 กินเสร็จก็จ่ายเงินเพิ่มค่าเครื่องดื่มแล้วก็ออกไปดูวิวชั้นบน เนื่องจากเราอยู่ชั้นที่ 82 ก็เดินขึ้นบันไดต่อไปชั้นที่ 83 จะเป็นโถงดูวิวได้ มีที่นั่งให้ ไม่ต้องตากลม ชั้นนี้มีบาร์ Roof Top Bar เราก็เดินขึ้นบันไดไปชั้นที่ 84 ต่อ  ระหว่างชั้นบันไดก็จะเจอคุณคนนี้ 

ขึ้นไปเจอป้ายก็ถ่ายรูปเสียหน่อย

ชั้นดูวิว เขาทำเป็นแท่นหมุนให้ยืนดูวิวได้รอบ 360 องศาโดยไม่ต้องเดิน มีรั้วกั้นโดยรอบ ชั้นบนก็จะมีการประดับไฟวิ่งเป็นสีๆ สดใส

 วิวจากชั้น 84

ไฟวิ่งข้างบน

ส่วนใหญ่ถ่ายเป็นวิดีโอไว้ ไม่ค่อยมีรูปข้างนอก เรายืนดูอยู่จนมันหมุนวนไป 3 รอบ เห็นควรว่ากลับได้แล้วก็เดินมาคอยลิฟต์ คุณหลานก็บ่นว่าหมดที่ถ่ายรูปแล้วหรือ เห็นเพื่อนมามีบอลลูนให้ถ่ายรูปด้วย ก็ยืนๆคอยต่อไป รู้สึกว่างก็คุยกับน้องที่คุมลิฟต์ว่าลิฟต์นี่ใช้เวลาขึ้นมานานซักเท่าไร เขาเองก็ไม่แน่ใจ แต่เขาก็พูดว่าน่าจะประมาณนาทีหนึ่งถ้าเป็นลิฟต์แก้ว เราก็ซักต่อว่ามีลิฟต์แก้วด้วยหรือคะ แล้วพี่จะไปขึ้นลิฟต์แก้วได้ไหม เขาก็บอกว่าได้

 ให้เราลงไปที่ชั้น 77 แล้วถามพนักงานที่ชั้นนั้น เราก็ลงลิฟต์มาที่ชั้น 77 แล้วก็พบว่าชั้นนี้เขาทำเป็นจุดชมวิวอย่างจริงจัง มีที่ขายของที่ระลึก มีมุมถ่ายภาพสวยๆ หลายมุม โชคดีจริงเลยที่ถามเขาก่อน ไม่งั้นก็ไม่ได้แวะมา เราก็ไปถ่ายรูปกันอย่างจริงจัง คุณหลานปั๊มเหรียญที่ระลึกกับเครื่องไปชิ้นหนึ่งด้วย 20 บาท สนุกดี

ร้านขายของโบราณ

ศาลาริมน้ำ 

คนขับสามล้อ

ได้ขึ้นบอลลูนสมใจ

แบบจำลองตึก

รูปสุดท้ายก่อนออกจากใบหยก ออกไปแล้วยังได้เดินช้อปปิ้งต่อด้วย ชีวิตดีจริงๆเลย 

รีสอร์ตสวยๆ ชอบจัง

15-16 พ.ค.ที่ผ่านมา ได้มีโอกาสไปร่วมประชุมที่ราชาคีรีรีสอร์ตแอนด์สปา เรื่องการประชุมก็ดีแต่ไม่ใช่หัวข้อที่จะเขียนถึงวันนี้  ที่อยากพูดถึงคือตัวรีสอร์ต เพราะสวยงามมาก โดยเฉพาะห้องพัก วิวดี จัดสวย เอารูปมาแปะก่อนค่ะ

รูปนี้เป็นวิวที่ปกติเขาใช้โปรโมทโรงแรม

ทางเดินขึ้นห้องพัก ห้องเราอยู่ชั้นบน เดินกันเหนื่อยเลยเชียว

ในห้อง จัดดูดีมาก

ระเบีบงนอกห้องมีที่นอนเอกเขนกดูวิว

จากห้องนอนต่อกับห้องน้ำเลยทีเดียว

อ่างอาบน้ำ กว้างมาก ชอบๆ

ทางเดินไปห้องอาหาร

น้ำท่วม.....แง

12 พฤศจิกายน 2551 วันลอยกระทงสัปดาห์นี้ทั้งสัปดาห์ฝนแถบนี้กระหน่ำลงมามาก ปีนี้มากกว่าปกติ

 ไม่เห็นแดดมาหลายวันแล้ว น้องๆที่พักในแฟลตมหาวิทยาลัยบอกว่าน้ำท่วม ต้องเดินลุยน้ำกลับตึกทุกวัน ก็ยังนึกว่าเป็นเหมือนปกติทุกๆปี วันนี้ขับรถเข้าเขตมหาวิทยาลัยรู้สึกว่าน้ำท่วมข้างทางสูงผิดปกติ ก็เลยขับรถไปดูแฟลต ปีนี้อาการหนักจริงๆ ถือว่าหนักสุดในรอบ 10 ปี เหตุการณ์คล้ายๆปีนี้เคยมีในปีแรกที่มาทำงาน แต่ปีนั้นเกิดจากระบบท่อระบายน้ำที่ขนาดเล็กและกระบายน้ำยังทำได้ไม่ดี จำได้ว่าน้ำท่วมในตึกถึงขนาดท่วมที่นั่งที่วางไว้บนโถงใต้ตึก ในขณะที่ปีถัดๆมาจะท่วมแค่แอ่งปลูกต้นไม้กลางตึก เหมือนรูปข้างล่างนี้ เป็นรูปน้ำท่วมเดือนมิถุนายนปีที่แล้ว(2550)ในตึกวลัยนิวาส 1

 ส่วนปีนี้น้ำท่วมสูงมาก ทำรูปเปรียบเทียบให้ดูว่าน้ำสูงแค่ไหน รูปข้างล่างนี้ถ่ายเดือนมิถุนายนปีที่แล้ว จะเห็นว่ามีทางเดินปูนที่เราเรียกว่าสะพานข้ามดาว ถูกสร้างเพื่อการเดินในช่วงน้ำท่วมโดยเฉพาะ (ถ้าเดินช่วงน้ำไม่ท่วมถือว่าเป็นการฝึกการเดินแบบ) ปกติน้ำจะท่วมระดับหนึ่งพอประมาณรูปนี้ถ่ายจากตึกวลัยนิวาส 1

 ปีนี้น้ำท่วมสะพานข้ามดาวของเรามิดไปเลย รูปนี้เพิ่งถ่ายเมื่อเช้าน้ำลดลงเล็กน้อยแล้ว จะเห็นแต่ขอบปูนปริ่มน้ำรูปนี้ถ่ายจากถนน

 รูปข้างล่างนี้ก็เป็นรูปเมื่อเช้าทั้งหมด จะเห็นลานจอดรถที่ไม่มีรถคันไหนกล้าจอดแช่น้ำ

 หน้าแฟลตวลัยนิวาส 2 เปลี่ยนจากสนามฟุตบอลเป็นทะเลสาบชั่วคราว

รูปน้ำท่วมทุ่ง...ของแท้..ท่วมพื้นศาลาพักใจของเราจนเกือบถึงที่นั่ง รูปนี้ตรงหัวโค้งใกล้ทางเลี้ยวเข้ากลุ่มอาคารวิชาการส่วนรูปนี้ถนนใต้สะพานหน้าอาคารบริหาร ไม่กล้าขับรถลุยเข้าไป กลัวรถจะแปลงร่างเป็นเรือ

 ตะกี้อ่านข่าวใน Intranet โรงแรมเรือนวลัยของเราก็งดบริการวันนี้  เนื่องจากระดับน้ำท่วมสูงประมาณ 10 นิ้ว จากพื้นในโรงแรม ทำให้พนักงานไม่สามารถบริการได้

 แล้วจะมีรอบต่อไปอีกไหมละเนี่ย...

สาละลังกา เขาว่าไม่เกี่ยวกับพุทธประวัติเลย จริงไหมนะ?

ตั้งแต่เด็กๆ จำได้จากหนังสือที่อ่านในชั้นเรียนว่าพระพุทธเจ้าประสูติใต้ต้นสาละ ที่สวนลุมพินี ไม่เพียงแค่นั้น ยังทรงก้าวเดินได้เองถึง 7 ก้าว และเมื่อถึงวาระที่พระองค์เสด็จดับขันธปรินิพพานก็ได้เสด็จอยู่ใต้ต้นสาละคู่ที่พระราชอุทยานต้นสาละ ในเมืองกุสินารา เรียนแล้วก็แล้วกัน ไม่เคยเห็นกับเขาหรอกต้นสาละ อีกนานเลย จนเริ่มเข้าเรียนปีหนึ่งที่คณะวิทยาศาสตร์ ที่คณะมีต้นไม้ต้นหนึ่งหน้าตาประหลาดมาก ต้นใหญ่ใบเยอะ สูง ลำต้นตรงและแตกเป็นรอย แต่บริเวณกลางลำต้นจะมีกิ่งย้อยลง และมีดอกไม้หน้าตาประหลาด จะว่าสวยก็ได้ แปลกก็ได้ เป็นดอกสีชมพูใหญ่กลีบหนา เกสรกลางดอกดูคล้ายๆต้นกาบหอยแครงคือมีขนๆสีอมเหลือง บางกิ่งจะมีลูกห้อยมาด้วย ยิ่งแปลกหนักเพราะหน้าตาเหมือนลูกปืนใหญ่เป็นสีน้ำตาล พี่ๆที่มหาวิทยาลัยบอกว่าต้นนี้ชื่อ cannon ball แปลว่าลูกปืนใหญ่ (สมชื่อมาก) และอีกชื่อหนึ่งคือชื่อ "สาละลังกา" และพี่ๆก็สอนมาอีกว่า "อย่าไปเด็ดดอกไม้เลยเชียวนะน้อง ถ้าเด็ดดอกนี่สอบติด F แถมถ้าน้องเด็ดเจ้าลูกบอลนี่ถึงขั้นรีไทร์เลย" ทีแรกสาละต้นนี้ก็อยู่ที่หน้าดรงอาหารเก่า ( union ) หน้าตึกชมรมวิชาการ อยู่ใกล้ๆตึกแถบ ( สมัยนั้นตึกแถบเพิ่งสร้างเสร็จ) แต่หลายปีมานี้เขาย้ายต้นสาละต้นนั้นไปอยู่ที่ข้างตึก Photo (เทคโนโลยีการถ่ายภาพ) ตรงข้ามตึกจุลฯที่เป็นโรงอาหารในปัจจุบัน(ต้องเสริมอีกว่าสมัยที่เรียนตึกจุลฯเพิ่งถูกปรับปรุงเหมือนกัน ตอนเรียนปี 1 ยังทันได้เข้าชมรมทั้งหมายซึ่งไปสิงสถิตย์กันอยู่ที่ตึกจุลฯเป็นห้องๆ

สงสัยเหมือนกันว่าคนย้ายต้นสาละจะรีไทร์จากมหาวิทยาลัยรึเปล่า

หลังจากที่ได้เห็นต้นสาละลังกา ก็เชื่อมาโดยตลอดว่าต้นที่เห็นคือต้นสาละที่อ้างถึงในพุทธประวัติ เพราะไปตามวัดที่ไหนก็เจอ ต้นที่ประทับใจที่สุดคือที่สิงห์บุรี ไม่แน่ใจว่าที่วัดพระนอนจักรสีห์หรือเปล่า แต่ต้นสาละลังกาที่นั่นต้นใหญ่มาก แถมมีรูปปูนปั้นแสดงตอนพระพุทธเจ้าประสูติ ทรงเดินและมีดอกบัวบานรองรับพระบาท 7 ดอก ครั้งนั้นเราไปเที่ยวกันเป็นครอบครัว คุณพ่อซื้อต้นเล็กๆที่เขาเพาะพันธ์ขายมา 2 ต้น รู้สึกจะไปปลูกที่วัดตโพทารามที่ระนอง

แต่พักหลังๆเริ่มอ่านหนังสือมากขึ้น มีข้อมูลว่าต้นสาละลังกา กับสาละเฉยๆนี่เป็นคนละต้นกัน และต้นสาละในพุทธประวัติคือต้นสาละเฉยๆไม่ใช่สาละลังกา อืมม์ ก็เริ่มงงๆ แล้วจะเชื่อที่ไหนดี ในหนังสือก็ฟังดูมีเหตุผล แต่ในวัดต่างๆมีต้นสาละลังกามากมายหลายวัดจนไม่แน่ใจว่าแล้วคนเก่าคนแก่ พระท่านที่มีความรู้จะไม่ทราบหรือว่าต้นสาละลังกามันไม่ใช่

ไปอ่านวารสารราชบัณฑิตฉบับหนึ่งมีคำอธิบายเรื่องต้นสาละเฉยๆ สาละลังกา และต้นรัง มีภาพประกอบอธิบาย อ่านดูก็น่าเชื่อถือเพราะเป็นหนังสือของทางราชบัณฑิต

ด้านข้างพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ นครศรีธรรมราช มีต้นสาละใหญ่ต้นหนึ่ง มีป้ายเขียนบอกว่าคุณหญิงแม้นมาส ชวลิต นำมาปลูก หน้าตามันไม่ใช่สาละลังกาจริงๆด้วย

แต่คนที่ไม่เชื่อก็มี บังเอิญเป็นคุณพ่อ ก็เลยไม่แน่ใจว่าจะเชื่อใครดี แต่ต้องเชื่อข้อมูลละค่ะ มันเชิงประจักษ์นะคะ สาละลังกาไม่ใช่ต้นไม้ในพุทธประวัติค่ะ

รับน้อง..ประเพณีของปัญญาชนที่ไม่ยอมใช้ปัญญาที่มี

ที่นี่ก็มีการรับน้อง ปีนี้คิดว่าจะดำเนินไปด้วยปี กลับกลายเป็นว่ามีเหตุที่ไม่น่าจะเกิดเอาดื้อๆ เสียดายกับสิ่งที่ต้องเสียไปในเหตุการณ์นี้จริงๆ

21 พฤษภาคม ตอน 8 โมงเช้า ที่ที่นักศึกษาชั้นปีที่ 1 ควรอยู่คือ ศาสนสถานตามศาสนาของตนเองซึ่งรุ่นพี่ได้เตรียมการไว้ไห้ไปทำศาสนกิจ ซึ่งจะเป็นสถานที่ในเมือง จะมีผู้หลักผู้ใหญ่ในเมืองมาแสดงความยินดีกับนักศึกษาปีนี้ มีของจัดเตรียมไว้ให้ รถที่รอรับก็เตรียมพร้อม แต่นักศึกษายังรวมตัวกันอยู่ที่บริเวณหน้าหอพัก!!!

เกิดอะไรขึ้น ความรับผิดชอบต่อส่วนรวมหายไปไหน? อยากจะถามคำถามนี้เสียจริงๆ แต่ก็รู้ว่าจะไม่ได้คำตอบที่แสดงให้เห็นว่ามีสำนึกต่อความเสียหายที่ก่อไว้ แต่จะเป็นคำตัดพ้อต่อการกีดกั้นเสรีภาพในการรับน้อง

ทำไมปัญญาชนถึงไม่ยอมใช้ปัญญา หรือที่เราคิดว่าเขาเป็นปัญญาชนมันไม่ใช่?

ได้รับโทรศัพท์จากนักศึกษาคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มคณะทำงานจัดกิจกรรมรับน้อง โทรมาถามว่ารู้สถานการณ์ที่นักศึกษาปี 1 ไม่ได้ไปศาสนกิจหรือเปล่า ตอบว่าไม่รู้ เพิ่งตื่นตอนได้รับโทรศัพท์นี่เอง เขาบอกว่ากำลังมีการประชุมกันที่อาคารบริหาร ก็บอกเขาว่าจะตามไป

ตอนที่เข้าไปในที่ประชุม มีกรรมการองค์การนักศึกษา เข้าประชุมร่วมกับส่วนกิจการนักศึกษา มีที่ปรึกษากลุ่มสัมพันธ์เข้าประชุมด้วย เขาคุยกันมาพักใหญ่แล้ว ได้ฟังข้อมูลว่านักศึกษาปีสองได้มีการประชุมกลุ่มสัมพันธ์กันเนื่องจากเมื่อคืนมีเรื่องที่นักศึกษาปี 1 ของกลุ่ม 10 ลงมาจากหอเพื่อขอให้พี่ๆช่วยซ้อมเชียร์ให้ พี่ๆบอกว่าน้องลงมาเองไม่ได้บังคับให้ลงมา ในขณะที่ทางส่วนกิจการนักศึกษาก็บอกว่างั้นก็ต้องให้ปี 2 บอกให้น้องปี 1กลับหอไปเพราะขัดกับกติกาที่ตกลงเรื่องกิจกรรมรับน้องไว้เพียง 2 ทุ่ม นอกจากเรื่องนี้ทราบว่านักศึกษาปี 2 ได้ข่าวว่าจะมีการยุบกลุ่มบางกลุ่ม (ซึ่งไม่เป็นจริงตามนั้น) และคงมีเรื่องอื่นๆประกอบอีก แต่ข้อสรุปคือนักศึกษาปี 2 ขอยื่นข้อเรียกร้อง 3 ข้อ ข้อที่ 1 คือขยายเวลาการรับน้องจาก 2 ทุ่มเป็น 4 ทุ่ม ข้อที่ 2 คือการขอยกเลิกการใช้บัตรเหลืองและบัตรสีฟ้าที่จัดให้สำหรับนักศึกษาที่นำนันทนาการและดูแลกิจกรรมรับน้อง นักศึกษาขอให้อนุญาตให้นักศึกษารุ่นพี่คนอื่นๆเข้ามามีส่วนร่วมได้โดยไม่มีข้อจำกัด และข้อที่ 3 ขอให้กิจกรรม Walk Rally สามารถดำเนินกิจกรรมได้เหมือนการรับน้องครั้งก่อนๆโดยไม่ต้องถูกจำกัดว่าจะดุหรือบังคับน้องไม่ได้เลยเหมือนที่กำลังถูกจำกัดในกติกาปีนี้

อธิการบดีไม่ได้เข้าประชุมเพราะติดภารกิจที่อื่น แต่รองอธิการบดีฝ่ายกิจการนักศึกษา (ผ.ศ. ดร. มารวย) ได้นำข้อตัดสินจากอธิการบดีมาแจ้งให้ที่ประชุมทราบว่า ไม่ตกลงทุกข้อเสนอที่เรียกร้องมา และกิจกรรมรับน้องโดยเฉพาะวันนี้ซึ่งเป็นกิจกรรมนำนักศึกษาไปร่วมศาสนกิจ ให้ประกาศแก่นักศึกษาที่จะเข้าร่วมกิจกรรมทุกคนให้ขึ้นรถภายใน 10 นาฬิกา ถ้าไม่ให้ความร่วมมือก็ถือว่าไม่ยุติกิจกรรม

หลังการประชุม ฉันไปที่บ้านกลุ่มสัมพันธ์ และพบว่านักศึกษาไปอยู่กันที่หน้าหอ 5 แบ่งกันเป็นบ้านๆเป็นระเบียบ นักศึกษาปี 1 อยู่ในชุดนักศึกษาเรียบร้อย ฉันลองถามดูว่าจะไปร่วมกิจกรรมหรือไม่ นักศึกษาปี 1ตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า "ไม่ไป" ฉันถามต่อว่าทราบเหตุผลหรือเปล่าว่าทำไมเราถึงควรจะไม่ไป นักศึกษาตอบว่า "ไม่ทราบ ไม่ไปเพราะพี่ไม่ให้ไป" คำพูดเหล่านี้เป็นคำที่ฉันได้ยินเองกับหู แล้วจะไม่ให้เสียใจกับการตัดสินใจที่ไม่ใช้ปัญญาแบบนี้ได้อย่างไร

นักศึกษาปี 2 เข้าใจหรือไม่ว่ากิจกรรมรับน้องจัดขึ้นเพื่ออะไร การที่ดำเนินกิจกรรมไปโดยไม่เคารพกติกาและไม่นึกถึงผลที่จะตามมา ถามว่าความรับผิดชอบอยู่ที่ไหน

นักศึกษาชั้นปีที่ 1 ทั้งชั้นปีไม่มีโอกาสไปร่วมกิจกรรมศาสนกิจในปีนี้ เป็นปี 1 รุ่นแรกที่ขาดโอกาส โดยที่ตัวเองไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไร

ค่าใช้จ่ายในการติดต่อรถเข้าเมือง 35 คัน แสน-สองแสนบาท ละลายไปเฉยๆโดยไม่มีอะไรกลับมา เสียเวลาคนขับรถแถมยังอาจจะโดนดูถูกซ้ำว่าวางแผนกันเป็นแค่นี้นะหรือ เช่ารถมารอเฉยๆ ไม่มีใครได้ใช้ประโยชน์ เงินภาษีของใครที่จ่ายไป

กิจกรรมลงชุมชนของวันรุ่งขึ้นต้องถูกระงับโดยปริยายเพราะไม่มีใครแน่ใจว่าพรุ่งนี้จะดำเนินการอย่างไร กิจกรรมดีอย่างนี้ ปี 1 ไม่มีโอกาสได้สัมผัสอีกแล้ว

ที่เสียหายมากที่สุดคือภาพลักษณ์ของมหาวิทยาลัย ที่ต้องไปขอโทษผู้ใหญ่ในเมืองทั้งภาคราชการที่เตรียมการเพื่อต้อนรับนักศึกษาปี 1 เข้าเมือง ท่านเจ้าอาวาสวัดพระมหาธาตุที่ได้ขออนุญาตนำนักศึกษาไปแห่ผ้าขึ้นธาตุในวัด ทั้งๆที่ช่วงนี้ทางวัดเนืองแน่นไปด้วยคนจากทุกสารทิศเข้ามาจัดพิธีบวงสรวงจตุคามรามเทพ การที่นักศึกษาเข้าไปดำเนินศาสนกิจที่นั่น ทำให้วัดยิ่งแออัดเข้าไปใหญ่ แต่ทุกฝ่ายก็ยอม เพื่อให้กิจกรรมสำหรับปี 1 ได้มีความทรงจำที่งดงาม ภาพลักษณ์ของมหาวิทยาลัยที่เสียหายไปจากความต้องการรับน้องแบบเก่าๆ ที่เคยเห็นมาโดยไม่คำนึงถึงว่าวิธีรับน้องที่ดีควรเป็นอย่างไร

มหาวิทยาลัยอื่นเปลี่ยนรูปแบบกันไปนานแล้ว ที่นี่ยังรับน้องแบบโบราณ แล้วยังคิดว่าตัวเองรับน้องในแบบสำหรับคนรุ่นใหม่ ฉันคุยในกลุ่มสัมพันธ์ว่าการรับน้องแบบที่เขาอยากทำมันเป็นสิ่งที่ผิดไปจากติกาที่เขาตกลงกันไว้ นักศึกษาถามกลับมาว่า ไม่คิดว่านักศึกษาปัจจุบันมีความแตกต่างจากสมัยก่อนหรือครับ อนาถใจจนพูดไม่ออก บอกเขาว่าการรับน้องมันก็ไม่ผิดแผกแตกต่างกันมากหรอกตั้งแต่สมัยก่อนมาถึงสมัยนี้ ในแก่นแท้มันไม่ต่าง พูดได้แค่นั่นเพราะเหนื่อยใจเกินจะอธิบายต่อว่า สิ่งที่ต่างคือกิจกรรมที่จะสร้างสรรค์ได้อย่างไร มีความคิดมากก็มีกิจกรรมที่มีความหมาย งดงาม ความคิดน้อยๆก็มีแต่กิจกรรมใช้แรง มีแค่สันทนาการ แล้วบอกว่าเคยรับน้องกันมาอย่างนี้ พี่น้องรักกันดี กิจกรรมที่เขาทำอยู่ตอนนี้เป็นกิจกรรมที่เคยเห็นมาตั้งแต่ 10ปีก่อนที่ตัวฉันเองจะอยู่ปี 1 มาถึงรุ่นฉัน กิจกรรมเริ่มเปลี่ยนให้รุนแรงน้อยลง ใช้ความใส่ใจของพี่ๆน้องเข้ามา พี่น้องก็รักกันดีเหมือนกัน

ปีนี้มหาวิทยาลัยต่างๆมีกิจกรรมรับน้องสร้างสรรค์มากมาย ม.ทักษิณได้รับรางวัลในการเสนอวิธีการรับน้องที่สร้างสรรค์โดยการนำน้องเข้าชุมชน ซึ่งของเราก็ทำ แต่รูปแบบอาจจะนำเสนอไม่ชัดเจนเท่า บางมหาวิทยาลัยจัดนักศึกษาไปบำเพ็ญสาธารณประโยชน์ร่วมกัน ฯลฯ ที่นี่เป็นอะไร.... เสนอขอให้รับน้องจัดกิจกรรมสันทนาการนานขึ้น? มีอะไรที่แสดงให้เห็นถึงความใส่ใจต่อสังคมหรือชุมชนบ้างไหม?

กิจกรรมต่อจากนั้น ให้สำนักวิชาเข้ามาดูแลในช่วงบ่าย ทางสำนักวิชาต้องย้ายกิจกรรมที่เคยกำหนดไว้วันอื่นมาเป็นวันนี้ ก็เรียกตัวกันในทันที มาพบกับนักศึกษาปี 1

บ่ายสามโมงครึ่งวันเดียวกัน มีการประชุมที่ห้องประชุมศูนย์คอมพิวเตอร์ เพื่อหาแนวทางจัดกิจกรรมรับน้องต่อ โดยจะให้ทางสำนักวิชาเข้ามารับดำเนินกิจกรรม มีแผรงานออกมาเรียบร้อย แต่มีแนวคิดเสนอมาว่าน่าจะให้โอกาสนักศึกษาปี 2 ให้แก้ตัวเพื่อปี 1 ทำกิจกรรมที่ดีเพื่อน้อง ไม่ได้มีคนเห็นด้วยกับแนวคิดนี้ทุกคน แต่ทุกคนก็บอกว่า จะลองก็ได้ ขอสรุปจึงให้ที่ปรึกษากลุ่มทุกกลุ่มเข้าไปคุยในกลุ่ม แล้วให้มารวมกลุ่มตอน 6 โมงครึ่งเพื่อกำหนดว่าจะทำอย่างไรต่อ

6โมงครึ่ง กลับไปประชุม กลุ่มที่ฉันไปคุยยังอยากจะรับน้อง แต่ทั้งนี้ก็คุยกันแล้วว่าการตัดสินใจเป็นเรื่องที่ทุกกลุ่มต้องเห็นร่วมกัน กลุ่มหนึ่งกลุ่มใดไม่ทำ ทั้งหมดก็จะไม่ทำ ในการประชุมรวมที่อาคารกิจกรรม เราคุยกันหลายความคิด เพราะบางกลุ่มก็ไม่ตัดสินใจ ในที่สุดสรุปว่าให้นำประธานกลุ่มของทุกกลุ่มไปคุยกันที่สำนักงานส่วนกิจการนักศึกษา เพราะช่วงนั้นน้กศึกษาปี 1 จะต้องเข้าหอประชุมใหญ่เพื่อฟังคำชี้แจงเรื่องทุน (ประธานกลุ่มบางคนยังทำท่ารีรอว่าจะไม่ไปคุย เห็นได้ชัดว่าไม่ไว้ใจส่วนกิจการ ซึ่งก็เป็นลักษระเดยวกัยกับอีกฝ่าย) ในที่ประชุม รองอธิการบดีฝ่ายกิจการนักศึกษาได้ชี้ให้เห็นถึงความเสียหายที่เกิดขึ้นแล้วให้คุยแสดงความคิดเห็นกัน จนสุดท้ายยอมกันที่เวลา ให้ใช้เวลารับน้องจาก 3โมงครึ่งจนถึง 3 ทุ่ม แต่ข้ออื่นๆไม่ตกลง ในเวลาเดียวกันที่กำลังมีการประชุม ได้ข่าวว่านักศึกษาปี 1 (ยกเว้นนักศึกษาสำนักวิชาเภสัชศาสตร์ซึ่งเป็นรุ่นแรกไม่มีรุ่นพี่ ยังคอยกันในห้องประชุม ซึ่งฉันถือว่าเป็นการตัดสินใจที่มีเหตุผล และกล้าหาญ) ถูกพี่ๆเรียกตัวให้ลงจากห้องประชุมไปที่หน้าอาคาร ฉันไม่เห็นภาพนี้เพราะยังคงอยู่ในที่ประชุม
ในที่ประชุมมีอาจารย์ท่านหนึ่งที่เป็นศิษย์เก่าจากที่นี่ด้วย ได้ให้ความเห็นสั้นๆแต่ได้รับความชื่นชมมากว่า ตัวอาจารย์ยึดถือเรื่องกติกามาตลอด ในการทำเรื่องใดๆ เราต้องเล่นตามกติกา ในเมื่อกติกานี้มาจากการตกลงร่วมกันแล้วทำไมจึงไม่นับถือกติกานั้น สิ่งที่ควรทำคือการบริหารจัดการให้ได้ตากติกานั้นต่างหาก (จุดนี้มีนักศึกษาแสดงความเห็นเช่นกันว่า กติกาควรมีความยืดหยุ่นถ้ามันทำให้การดำเนินการทำไม่ได้ดี เช่น ได้ใช้เวลาจนถึง 2 ทุ่มมาแล้ว รู้ว่าไม่พอจึงอยากขอเป็น 4 ทุ่ม)

หลังจากนั้นพี่ๆน้องๆก็เข้าบ้าน มีการรับขวัญกันพอควร อย่างเช่นในกลุ่มที่ฉันไปดูอยู่มีการทำขนมโคเลี้ยงน้อง และต้มข้าวต้มเลียงน้อง ซึ่งเกินเวลาแน่นอน นักศึกษาก็มาปรึกษา ก็เลยบอกว่าทำไปเถอะแต่พยายามควบคุมเวลา แล้วเราไปแจ้งส่วนกิจการนักศึกษาไว้ให้ทราบว่านักศึกาได้มาขออนุญาตไม่ได้ทำอะไรพละการเกินข้อตกลง

วันรุ่งขึ้นยกเว้นช่วงกิจกรรมลงชุมชน นอกนั้นก็เป็นไปตามกิจกรรมเดิมที่กำหนด แต่ถ้าถามความเห็นส่วนตัวคงต้องบอกว่าผิดหวังมากกับการจัดกิจกรรมรับน้องในปีนี้

การแปรอักษร

เดือนมกราคมปีหน้าจะมีการจัดกีฬา

อียิปต์....ดินแดนมหัศจรรย์

อาทิตย์ที่แล้วได้ทำตามความฝันอีกเรื่องคือ ได้ไปดูปิรามิดที่อียิปต์ เป็นความหวังมานานที่ไม่คิดว่าจะมีโอกาสเพราะหาโอกาสไปก็ยาก หาคนไปด้วยก็ยาก การไปอียิปต์ครั้งนี้ถือเป็นความสุขใจมากๆอย่างหนึ่งในชีวิต

ทริปนี้อยู่ในช่วงวันที่ 10- 14 พฤษภาคม 2550 ได้ค้างที่อียิปต์ 3 คืน แต่ได้เที่ยว 5 วัน เพราะใช้เวลาเดินทางช่วงกลางคืนเสีย 2 คืน

ได้เขียนโปสการ์ดให้แม่ทุกวันเหมือนเคย เดี๋ยวเอาข้อความในโปสการ์ดมาโพสต์จะดีกว่า เพราะเขียนสดๆช่วงเวลานั้น เดี๋ยวค่อยมา update นะ


ยังไม่ได้ update เรื่อง แต่ส่งรูปมาแปะไว้ก่อนดีกว่า

หน้าตาปิรามิดทั้ง 3 แห่งเมืองกิซ่า มุมที่ถ่ายรูปนี้เป็นจุดที่เขาจัดขึ้นสำหรับถ่ายรูปโดยเฉพาะ ต้องนั่งรถเข้าไปในทะเลทรายให้ห่างปิรามิดพอควร เพื่อจะได้เก็บภาพของหมู่ปิรามิดได้ครบถ้วน สวยงาม มีคนมาเที่ยวชมมากทีเดียว จุดนี้จะมีแผงแบกะดิน ขายของที่ระลึกด้วย

ปิรามิดขั้นบันไดที่ฟาโรห์โซเชอร์เป็นผู้สร้าง เป็นปิรามิดยุคแรกก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นปิรามิดทรงเรียบที่คุ้นกัน ปิรามิดนี้อยู่ที่เมืองซัคคารา ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไนล์

ต้นกกที่เห็นนี้คือ ปาปิรัส ที่เลื่องชื่อของอียิปต์ (ได้ยินคนอียิปต์ออกเสียงว่า "ปาไป๊หรุส") เราไปที่ National Papyrus Institute เขาสาธิตวิธีทำกระดาษให้ดูดูแล้วก็ไม่เห็นจะยาก ต้นกกนี่เป็นต้นไม้สัญลักษณ์ของอียิปต์ล่างด้วย ถ้าตัดก้านกกในแนวขวางขะเห็นเป็นรูปทรงสามเหลี่ยมคล้ายปิรามิด

ตอนเช้าตื่นนอนขึ้นมาริมทะเลเมดิเตอร์เรเนียน มองไปที่ปราสาทเก่าฝั่งตรงข้ามซึ่งกลายสภาพเป็นโรงแรมคาสิโนและเป็นร้านอาหารหรูที่เราไปกินมื่อเย็นกันมาด้วย อิ อิ ขนาดเล็กนี๊ดเดียวจริงๆ

รูปนี้ถ่ายระหว่างทางจากอเล็กซานเดรียตอนกลับไปไคไร คนขับรถขึ้นไปจอดกล้าหาญมาก นับถือจริงๆ

Reith Lectures ผลงานของ BBC ที่แสนจะมีประโยชน์กับคนทั้งโลก

วันหนึ่งเมื่อปลายปีที่แล้ว ได้ลองค้นเว็บไซต์ของ BBC4 ตั้งใจจะหาไฟล์เสียงมาฝึกฟังภาษาอังกฤษ ตามลิงก์ไปเรื่อยๆอย่างเพลิดเพลินเจริญใจแล้วก็มาเจอเว็บนี้ค่ะ http://www.bbc.co.uk/radio4/reith/reith_history.shtml ซึ่งเป็นรายการของ BBC ที่จัดการบรรยายออกอากาศ โดยเชิญบุคคลที่มีความรู้ความสามารถ มีความคิด มีชื่อเสียง ให้มาบรรยายในสถานที่ต่างๆ 5 ครั้งใน 1 ปี (ไฮโซมาก เช่น บรรยายครั้งแรกในอังกฤษ บรรยายครั้งที่สองในจีน ครั้งต่อไปไปที่อเมริกา เป็นต้น) เมื่อบรรยายเสร็จแต่ละครั้งก็จะมีคนถามคำถาม ซึ่งคนถามบางคนก็ระดับเทพ

ทีแรกลองเลือกเนื้อหาการบรรยายของปี 2006 พบว่าน่าสนใจมากเพราะเป็นการบรรยายชนิดที่มีบทพูดอยู่ในเว็บด้วย เราสามารถฟังการบรรยายพร้อมๆกับอ่านเนื้อหาที่เขาพูดได้ทัน รู้สึกว่าชีวิตไม่รันทดจนเกินไป ก็เลยลองค้นดูประวัติของรายการนี้ ยิ่งน่าสนใจมากขึ้นไปอีก


ข้อมูล: ขอยืมแปะไว้ก่อน เดี๋ยวจะมาเรียบเรียงค่ะ

The History of the Reith Lectures The Reith Lectures were inaugurated in 1948 by the BBC to mark the historic contribution made to public service broadcasting by Sir John (later Lord) Reith, the corporation's first director-general.


John Reith maintained that broadcasting should be a public service which enriches the intellectual and cultural life of the nation. It is in this spirit that the BBC each year invites a leading figure to deliver a series of lectures on radio. The aim is to advance public understanding and debate about significant issues of contemporary interest.
The very first Reith lecturer was the philosopher, Bertrand Russell who spoke on "Authority and the Individual". Among his successors were Arnold Toynbee (The World and the West, 1952), Robert Oppenheimer (Science and the Common Understanding, 1953) and J.K. Galbraith (The New Industrial State, 1966). More recently, the Reith lectures have been delivered by the Chief Rabbi, Dr Jonathan Sacks (The Persistence of Faith, 1990) and Dr Steve Jones (The Language of the Genes, 1991).
Other lecturers were Jean Aitchison (The Language Web, 1996), Patricia J. Williams (Race and Race Relations, 1997) John Keegan (War and Our World, 1998) Anthony Giddens (Runaway World, 1999). In 2000, five lecturers, Chris Patten, Tom Lovejoy, John Browne, Gro Harlem Brundtland and Vandana Shiva, spoke on Respect for the Earth, and then took part in a seminar hosted by the Prince of Wales. Tom Kirkwood examined The End Of Age in 2001 and Onora O'Neill lectured on A Question of Trust in 2002. Last Year, the neuroscientist V.S. Ramachandran dealt with The Emerging Mind.
Chronological List of Reith Lecturers

1948 Bertrand Russell Authority And The Individual
1949 Robert Birley Britain in Europe
1950 John Zachary Young Doubt and Certainty in Science
1951 Lord Radcliffe Power and The State
1952 Arnold Toynbee The World and The West
1953 Robert Oppenheimer Science and The Common Understanding
1954 Sir Oliver Franks Britain and Tide of World Affairs
1955 Nikolaus Pevsner The Englishness of English Art
1956 Sir Edward Appleton Science and The Nation
1957 George Kennan Russia, The Atom and The West
1958 Bernard Lovell The Individual and The Universe
1958 Peter Medawar The Future of Man
1960 Edgar Wind Art and Anarchy
1961 Margery Perham The Colonial Reckoning
1962 Prof. George Carstairs This Island Now
1963 Dr Albert Sloman A University in The Making
1964 Sir Leon Bagrit The Age of Automation
1965 Robert Gardiner A World of Peoples
1966 J K Galbraith The New Industrial State
1967 Edmund Leach A Runaway World
1968 Lester Pearson Peace In The Family of Man
1969 Dr Frank Frazer Darling Wilderness and Plenty
1970 Dr Donald Schon Change and Industrial Society
1971 Richard Hoggart Only Connect
1972Andrew Schonfield Europe: Journey To An Unknown Destination
1973Prof. Alistair Buchan Change Without War
1974Prof. Ralf Dahrendorf The New Liberty
1975Dr Daniel Boorstin America and The World Experience
1976Dr Colin Blakemore Mechanics of the Mind
1977Prof. A H Halsey Change In British Society
1978Rev. Dr E. Norman Christianity and the World
1979Prof. Ali Mazrui The African Condition
1980Ian Kennedy Unmasking Medicine
1981Prof. Laurence Martin The Two Edged Sword
1982Prof. Denis Donoghue The Arts Without Mystery
1983Sir Douglas Wass Government and the Governed
1984Prof. John Searle Minds, Brains and Science
1985David Henderson Innocence and Design
1986Lord McCluskey Law, Justice and Democracy
1987Prof. Alexander Goehr The Survival of The Symphony
1988Prof. Geoffrey Hosking The Rediscovery of Politics
1989Jacques Darras Beyond The Tunnel of History
1990Rabbi Dr Jonathan Sacks The Persistence of Faith
1991Dr Steve Jones The Language of the Genes
1992None None
1993Edward Said Representation of the Intellectual
1994Marina Warner Managing Monsters
1995Sir Richard Rogers Sustainable City
1996Jean Aitchison The Language Web
1997 Patricia Williams The Genealogy of Race
1998 John Keegan War In Our World
1999 Anthony Giddens Runaway World
2000Chris Patten, Sir John Brown, Thomas Lovejoy, Gro Harlem Brundtland, Vandana Shiva, HRH Prince of Wales Respect For The Earth
2001 Prof Tom Kirkwood The End Of Age
2002 Prof Onora O'Neill A Question of Trust
2003 V.S. Ramachandran The Emerging Mind
2004 Wole Soyinka Climate of Fear
2005 Lord Broers The Triumph of Technology
2006 Daniel Barenboim In the Beginning Was Sound

"The Phantom of the opera" in Singapore

ต้องแอบสารภาพว่าแรงจูงใจอย่างหนึ่งที่ทำให้อยากร่วมทริปไปสิงคโปร์กับทีม PBL คือได้ข่าวว่าจะมีละครมาเล่นที่สิงคโปร์ ตัวเองไม่เคยได้มีโอกาสดูละครเลยทั้งๆที่เคยโฉบไปลอนดอน เคยไปเดินโต๋เต๋แถวบรอดเวย์ ฟังเพลงของ Sarah Brightman และ Highlights จากละครเรื่องนี้จนแทบจะร้องเพลงได้หมด เพราะฉะนั้นเที่ยวนี้ ไม่มาไม่ได้แล้ว

ละครเพลงเรื่องนี้มาเล่นที่สิงคโปร์ช่วงวันที่ 23 มี.ค. - 20 พ.ค. 2007 มีรอบบ่าย 2 และรอบ 2 ทุ่ม เล่นที่ The Esplanade เราได้ตั๋วรอบ 2 ทุ่มคืนวันที่ 18 เมษายน จำเป็นต้องเป็นรอบนี้เพราะเราไปดูกัน 6 คน มี 3 คนที่ต้องกลับตามกำหนดการปกติ เราได้ตั๋วราคา 95 เหรียญสิงคโปร์ (คูณด้วย 23.25 บาท) ที่นั่งเป็น Circle 3 ซึ่งอยู่ชั้นบนมากๆ สูงชนิดถ้าตกลงมาจากที่นั่งมีสิทธิคอหักตายเอาง่ายๆ เห็นคนแสดงตัวนิดเดียว มิน่าเขาถึงต้องใช้ binacular เวลาดูการแสดง แต่ของเรามีพี่เขาเอา binoc ขนิดส่องนกไปด้วย เห็นหน้าตัวละครชัดมาก

การแสดงนี้อลังการงานสร้างจริงๆ ต้องยอมรับว่าไม่เคยได้ดูอะไรประทับใจขนาดนี้ การจัดฉาก เต็มสิบ เครื่องแต่งกายเต็มสิบ การร้องเพลงเต็มสิบ สรุปว่ารวมทุกอย่าง Perfect Ten!

หน้าโรงมีการขายของที่ระลึกเช่น CD เสื้อ หนังสือ (หนังสือเล่มละ 25 เหรียญ แต่เนื่องจากเคยซื้อเล่มเก่ามาได้ในราคาแค่ 4 เหรียญAustralia ก็เลยตัดใจซื้อไม่ลง) ของทุกอย่างแพงสำหรับคนไทย ก็เลยไม่ได้อะไรกลับมาเลย

เรื่องมันยาว ไว้ค่อยกลับมา update บรรยากาศการเข้าชมอีกทีดีกว่านะ

ข้อมูล:
The Phantom of the Opera

ละครเพลงเรื่องนี้เริ่มเปิดการแสดงที่ Her Majesty's Theatre เมื่อวันที่ 9 ตุลาคมปี1986โดยมีผู้แสดงนำคือ Michael Crawford และ Sarah Brightman

ประมาณกันว่ามีคนมากกว่า 80 ล้านคนได้เคยชมการแสดงและมียอดขายบัตรเกือบจะถึง 32 พันล้านเหรียญสหรัฐ เป็นการแสดงที่ได้รับรางวัล Laurence Olivier and Evening Standard Award for Best Musical และอีก 7 รางวัล Tony Awards.

ละครเรื่องนี้เปิดการแสดงหลายแห่งนอกเหนือจากที่ West End ในประเทศอังกฤษ ก็มีการแสดงที่ New York, Sao Paulo, Essen, Tokyo และ Budapest และในเดือนมิถุนายนปีนี้ จะมีการเตรียมการแสดงมูลค่า 35 ล้านเหรียญสหรัฐที่ Venetian, Las Vegas

The Phantom of the Opera ฉบับภาพยนต์กำกับโดย Joel Schumacher นำออกฉายปลายปี 2004 โดยมี Gerard Butler แสดงเป็น The Phantom, Emmy Rossum แสดงเป็น Christine, Patrick Wilson แสดงเป็น Raoul และ Minnie Driver แสดงเป็น Carlotta

The Phantom ได้เปิดการแสดงมากกว่า 65,000 รอบใน 20 ประเทศ ใน 11 เมืองรอบโลก ให้แก่คนมากกว่า 80 ล้านคน

ได้มีการฉลองการแสดงรอบที่ 7000 ที่ The Majestic Theatre ในเมือง New York เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2004 และฉลองการแสดงครบรอบ 20 ปีที่ the West End

It has won over 50 major theatre awards including 3 Olivier Awards, the most recent being the 2002 Oliver Audience Award for Most Popular Show, an Evening Standard Award, 7 Tony Awards including Best Musical, 7 Drama Desk Awards and 3 Outer Critic Circle Awards.
The original cast recording was the first in British musical history to enter the charts at number one. Since then it has gone gold and platinum in the UK and US, selling over 40 million copies worldwide. It is the biggest selling cast album of all time.
The New York production became the longest running show ever on Broadway when it overtook CATS with its 7,486th performance on January 6th 2006.
The dazzling replica of the Paris Opera House chandelier is made up of 6,000 beads consisting of 35 beads to each string. It is 3 metres wide and weighs one ton. The touring version falls at 2.5 metres per second. The original version was built by 5 people in 4 weeks.
The Phantom's make-up takes 2 hours to put on and 30 minutes to take off. The face is moisturized, closely shaved and the prosthetics are fitted, setting immediately, before 2 wigs, 2 radio mics and 2 contact lenses (one white and one clouded) are placed.
2,230 metres of fabric are used for the drapes, 900 of them specially dyed. The tasselled fringes measure 226 metres. They are made up of 250 kilos of dyed wool interwoven with 5,000 wooden beads imported from India. Each one is handmade and combed through with an Afro comb.
There are 130 cast, crew and orchestra members directly involved in each performance.
Each performance has 230 costumes, 14 dressers, 120 automated cues, 22 scene changes, 281 candles and uses 250 kg of dry ice and 10 fog and smoke machines.
The touring production takes 27 articulated lorries to transfer the set between theatres